Kannegieter
poetsvrouw

poetsvrouw

Zoals te verwachten viel, struikelen we weer over de goede voornemens, zo aan het begin van het jaar. Vol goede moed nemen we onszelf weer van alles voor, zodat we uiteindelijk van al die nare gewoontes afkomen. We gaan wéér stoppen met roken, we gaan wéér meer bewegen en weg gaan wederom gezonder en minder eten. Mooi al die voornemens, maar hoe reëel zijn ze nu eigenlijk en hoe lang gaan we ze volhouden?

In de eerste weken van het jaar worden we overspoeld met nieuwjaarsrecepties en borrels, waardoor voornemen nummer drie al heel gauw met voeten getreden wordt. En ach, het is zo gezellig, dan kan dat ene sigaretje toch ook geen kwaad. En die tweede moet dan ook kunnen. Dat aangebroken pakje gooien we morgen wel weg. Tja, en als dan een week later blijkt dat we het pakje toch maar niet weggegooid hebben - het is toch eigenlijk zonde van het geld - dan kunnen we voornemen één ook wel vergeten. En voordat je het weet zit je weer in je oude gewoontes en gaan we door of er niets is gebeurd. Tot zover de voornemens in de privésfeer.

Zakelijk zijn er natuurlijk ook weer de nodige voornemens, die we met wisselend succes zullen volhouden. Toch wil ik er eentje voorstellen, die heel makkelijk vol te houden is. Niet alleen omdat het een hele logische is, maar vooral omdat het er eentje is die werkelijk noodzakelijk is. Het gaat om het meten van en het werken met glasvezel.

Communicatieprotocollen, die gebruikt worden voor het verzenden van informatie over glasvezel stellen steeds hogere eisen aan de bekabeling. Concreet betekent dit, dat die protocollen steeds minder demping accepteren. Hadden we eind vorige eeuw nog te maken met 10 Mb/s-protocollen, tegenwoordig is het gebruik van protocollen met snelheden van 10 Gb/s al heel normaal geworden. Hogere snelheden hebben wel tot gevolg dat de signalen veel gevoeliger worden. Bij twisted-pair zien we een vergelijkbare ontwikkeling. Voor glasvezel in de lokale netwerken is het vooral de maximaal toelaatbare demping, die almaar kritischer wordt. Hebben oudere protocollen geen probleem met een demping van twaalf decibel, tegenwoordig moeten we serieus rekening houden met protocollen die niet meer kunnen hebben dan tweeënhalf decibel. In de nabije toekomst wordt dit alleen maar erger. 40 Gb/s en 100 Gb/s worden in datacenters al enige tijd toegepast. Verbindingen voor deze protocollen mogen een demping hebben van maximaal 1,5 tot 1,9 dB. Da's heel erg weinig.

Uit onderzoek blijkt, dat de meeste problemen bij glasvezelcommunicatie worden veroorzaakt door vuil op de connectoren, als gevolg van het niet goed reinigen of zelfs helemaal niet reinigen van connectoren.
'Moet dat dan?'
'Ja.'
'Ook als ik een spiksplinternieuw patchcord heb? Die rechtstreeks uit de verpakking van de fabrikant komt?'
'Ja.'
'Maar die connectoren hebben toch stofkapjes?'
'Nou, technisch gezien zijn het "beschermkapjes'. Bekijk ze maar eens onder een microscoop, dan weet je gelijk waarom we die dingen "stofkapjes" noemen.'

En als we glasvezelverbindingen opleveren moeten we ze goed testen. Voor elke golflengte en op de juiste manier. Dus eerst een goede referentiemeting met echte meetsnoeren. Patchcords zijn geen meetsnoeren! Door te meten met patchcords kun je meetfouten maken van 0,6 dB. En met de huidige toegestane dempingswaarden is dat een hele grote meetfout. Gevolg kan zijn dat je klagende eindgebruikers krijgt, omdat de door jou als "PASS" opgeleverde verbinding het niet doet. Een ander fenomeen is dat je een onterechte "FAIL" kunt krijgen als meetresultaat.
Ga dit jaar goed van start en houdt dit voornemen wel vol. Dat zal je een hoop ellende, tijd en geld besparen. Het is misschien wel het meest besproken onderwerp tijdens glasvezeltrainingen. Op de juiste manier reinigen en het gebruik van echte meetsnoeren voor glasvezelmetingen.

En bij één keer schoonmaken blijft het niet. Telkens bij het losnemen en het weer maken van een verbinding moet je alle connectoren van de verbinding telkens weer schoonmaken. Een cursist verzuchtte laatst: 'Ik ben toch geen poetsvrouw?'