Kannegieter
Regelen en doen

Regelen en doen

Ruim honderd jaar geleden heeft men in het bedrijfsleven besloten om ‘het regelen’ en ‘het doen’ uit elkaar te halen. De regelaars hebben het proces opgedeeld in heel veel hele kleine, specifieke taken. De doeners mochten van de regelaars niet méér doen dan die ene kleine taak die ze door de regelaars was toebedeeld. Hiermee hebben de regelaars een neergaande trend in onze evolutie in gang gezet. Ze hebben de mens omgesmeed tot een stuk gereedschap.
 
Jarenlang hebben de regelaars de doeners klein gehouden, onder andere met de aanwijzing: ‘Doe nou maar gewoon, zoals wij je het zeggen dat je het moet doen.’ Na al die jaren hebben de regelaars de doeners murw geslagen. Met als gevolg dat de doeners met gelatenheid de ene mislukkeling na de andere mislukkeling uitvoeren op bevel van de regelaars. De kosten die daarmee gepaard gingen, stegen de pan uit. En toen bleek dat geld schaars geworden was, schrokken de regelaars zich een hoedje. Het bedrijfsvoeren kostte meer geld dan dat het opleverde. Volgens de analyse van de regelaars kwam dit doordat de doeners veel verkeerd deden. Dat de doeners dat op bevel van de regelaars deden werd voor het gemak maar even buiten beschouwing gelaten. Zo werkt dat met het onderzoek naar het eigen functioneren. Onder het mom van niet te veel variabelen, want die vertroebelen het beeld, laten we ze voor het gemak buiten beschouwing. De regelaars bleken niet zulke hele goede regelaars te zijn. Het bleek een doorgefokt ras te zijn dat al zijn elan had verloren.
 
De regelaars zochten naar oplossingen, maar hun eigen creativiteit was doodgefokt. In blinde paniek omarmden ze elke zelfbenoemde goeroe en hesen hem op het schild, om er vervolgens als onvoorwaardelijke gelovigen achteraan te lopen. De charlatans zagen hun kans schoon en zo gebeurde het dat er honderden goeroes als paddenstoelen uit de grond omhoog schoten. Ze schreven massa’s boeken; er werd zelfs een boekenwebsite voor ze opgericht en ze lieten tegen forse betalingen hele bedrijven geloven dat als ze maar geloofden in hun dromen en het zouden durven doen dat het allemaal goed zou komen. En… het kwam niet goed.
 
Vandaag de dag zitten de regelaars aan de grond. Ze weten het niet meer. En terwijl ze daar zitten in hun luxe kantoren, in hun maatpakken zijn zij verantwoordelijk voor dertig procent van de kosten van het bedrijfsvoeren.
 
Gelukkig zijn er nog intelligente regelaars, die weten dat regelen en doen prima samen gaan. Dat heel veel doeners helemaal geen regelaars nodig hebben om hun werk goed uit te voeren. En dat heel veel doeners prima in staat zijn om zelfstandig complexere taken uit te voeren. Dat de regelaars meer een ballast vormen voor het bedrijfsvoeren dan dat het meewerkende voorwerpen zijn. Steeds meer van deze intelligente regelaars trekken vastgelopen bedrijven uit het moeras. En niet omdat ze enkel regelen, nee, omdat ze regelen én doen. Sommige denken zelfs dat als organisaties regelen en doen strikt gescheiden houden, ze geen intelligente en creatieve medewerkers meer aan zich kunnen binden. Want zeg nou zelf, wat is nu prettiger: de hele dag rapporteren aan regelaars die in je nek zitten te hijgen of de vrijheid en het vertrouwen krijgen in jouw vakmanschap? Ik weet het wel…
 
Huib