Kannegieter
Eindelijk Internet

Eindelijk Internet

Afgelopen voorjaar heeft mijn moeder een internetaansluiting gekregen. Ze wilde het wel eerder, maar er waren meer dan genoeg redenen om er nog maar even mee te wachten. Dit voorjaar is de knoop doorgehakt. Het was nog een hele uitzoekerij en bovendien moeilijk te begrijpen hoe telefoon, televisie en internet via een enkele kabel de woonkamer binnenkomen.
‘Er komt toch niet zo’n lelijke kabel door de kamer, zeker?' 
'Nee, ze kunnen gebruik maken van een buis die tussen de meterkast en de televisieaansluiting ligt’, kon ik haar geruststellen. ‘Waarschijnlijk kan de kabel die er nu al ligt gewoon gebruikt worden’, beargumenteerde ik om het doemscenario van een halve verbouwing bij haar weg te nemen.
’Nou, vooruit dan maar’, gaf ze schoorvoetend toe.
Mijn moeder overtuigen in een technische situatie blijft voor mij een soort examen.
 
Er werd een pakket gekozen en besteld, met een antwoordkaart verstuurd met de post, en een postzegel was niet nodig. Enige dagen later viel de bevestiging van de bestelling op de mat en werd telefonisch een afspraak gemaakt voor de installatie van het spul. Helaas kon ik er op de dag zelf niet bij zijn, maar ik verzekerde haar dat ik na mijn werk linea recta haar kant op zou komen, zodat we alles konden testen. Een paar jaar geleden was glasvezel geïnstalleerd en ik was erg nieuwsgierig hoe de provider het geheel zou installeren. Misschien was het maar beter dat ik er niet bij was.
 
Op de dag van de waarheid ruimde ik mijn spullen op, om vervolgens snel richting mijn moeder te gaan. Het leek erop dat alles goed was gegaan. Ze zag er redelijk ontspannen uit.
’Ze konden die kabel inderdaad gebruiken en die jongen heeft alles weer netjes opgeruimd en de boel getest. Hij heeft mij ook uitgelegd hoe alles werkt, maar dat was wel erg veel en ik denk dat ik het meeste alweer vergeten ben.’
Er waren geen sporen van werkzaamheden te zien, behalve dat er bij de televisie een mediabox stond en dat er nog een afstandsbediening bij was gekomen.
’Dit kan nog wel eens een uitdaging worden’, dacht ik toen ik de afstandsbedieningen zag liggen. Mijn vermoeden bleek niet ongegrond. Het was op zich een hele toer om te begrijpen dat de televisie alleen nog aan- en uitgezet kon worden met de afstandsbediening en dat het kiezen van kanalen met een andere afstandsbediening moest, namelijk die van de mediabox. Het geluid kan je regelen met de afstandsbediening van de stereo-installatie.
’O, dus die moet ook aanstaan als ik televisie wil kijken?’
‘Ja, dat klopt. Wel ingewikkeld allemaal, zeg. Ik hoop dat ik het kan onthouden.’
‘Dat is nou vooruitgang, mam.’
’Ja, dat zal wel, maar kan dat niet makkelijker?’
‘Er bestaan afstandsbedieningen waarmee je alles kunt bedienen.’
‘Nog een afstandsbediening?!’
‘Nee, een andere die deze allemaal vervangt.’
‘Die dingen zijn zeker duur?’
‘Best wel’ antwoordde ik.
‘Nou, dan zullen we het hier maar mee doen. Zullen we na het eten verder kijken?’ Er klonk een beetje ‘waar-ben-ik-in-vredesnaam-aan-begonnen’ door haar stem. Ik verzekerde haar dat het weliswaar behoorlijk wennen zou zijn, maar dat ze er uiteindelijk haar weg wel mee zou vinden.
‘Als jij het zegt….’ Helemaal overtuigd was ze nog niet.
 
‘O ja, en dan nog wat’, sprak ze onheilspellend. ‘Ik moet een nieuw telefoontoestel, waarschijnlijk zo’n draadloze, want die ik nu heb, werkt niet meer volgens die jongen.’
‘Wat? Hoezo niet?’
‘Ja, ik snapte het ook niet helemaal, maar als ik het goed heb begrepen moet ik zo’n draadloze telefoon hebben, waarvan ik het kastje in de meterkast moet ophangen en dan werkt het wel.’
Ik zei dat ik wel even in de meterkast zou kijken.

In de meterkast kon ik mijn ogen niet geloven. Ze hadden helemaal geen gebruik gemaakt van de glasvezelaansluiting, maar hadden hun spullen aangesloten op de coax. Zo’n mooie techniek in huis en er dan geen gebruik van maken. Waarom begreep ik dit niet?
Het probleem met de telefoon was snel opgelost. Natuurlijk kon dat gewoon werken, maar dan moet je er wel verstand van hebben. Een kwestie van de telefoonkabel die naar de woonkamer loopt uit het PTT-lasdoosje halen, hierop een connector zetten en die in het internetmodem prikken.
 
Ondertussen werkt alles naar behoren. Ook de telefoon. En weet ze haar weg aardig te vinden in het woud van afstandsbedieningen. Maar wat ontzettend slordig dat een serviceprovider zo iets niet in orde maakt. Ik begreep even niet waar het woord ’service’ voor stond, maar wel waarom de verkoop van draadloze telefoontoestellen zo omhooggeschoten was.
Sinds kort is ze met de iPad aan de slag. Zo’n laptop met Windows vond ze helemaal niks. Het blijft natuurlijk wel mijn moeder.
 
Huib