Kannegieter
Onverdeelde aandacht

Onverdeelde aandacht

De moderne mens heeft het niet makkelijk. Dagelijks wordt zij overspoeld met informatie. Reclame, nieuwsberichten, vierentwintig uur televisie met entertainment, reality soaps, talentenjachten, e-mail en social media. Vooral die laatste twee zijn doorgedrongen tot in de fijnste haarvaten van onze samenleving. Continu staan we in verbinding met elkaar en het lijkt allemaal heel erg belangrijk te zijn, want we willen, of mogen zelfs, niets missen.
 
Talloze keren per dag raadplegen we onze draagbare beeldschermpjes. En het blijft niet bij raadplegen alleen, we moeten vooral meedoen. Bang om ook maar iets te missen, typen we er op los. In plaats van ons te verdiepen nemen we klakkeloos van alles aan en tweeten we en posten we er lustig op los.
 
Er gaat geen bespreking voorbij zonder dat iemand zijn of haar deelname aan de virtuele maatschappij onaangeroerd laat. Zowel privé als zakelijk. Midden in een gesprek komt pardoes het apparaatje te voorschijn, als een duveltje uit een doosje, verdampt de aandacht voor het gesprek en maakt deze plaats voor fotootjes en filmpjes of, en die zijn misschien nog het ergste, zogenaamde levenswijsheidsteksten.
“Mh? Wat zei je ook alweer?” 
“Dat het toch wel…” 
“Kijk eens wat een schattige foto. Heb je dit filmpje al eens gezien? Kijk, hier staat ie, ik zal ‘m wel even aan je doorsturen.” 
“He? Wat?”
 
Ook tijdens cursussen worden cursisten steevast afgeleid door berichtjes van buiten. Zij raadplegen hun apparaatjes en lopen al driftig typend de klas uit, terwijl je als trainer stinkend je best staat te doen om de materie op een verantwoordelijke en goede manier over te brengen. Het is opvallend wel vaak ‘de baas’ die inbreekt. Vorig jaar heb ik een paar minilesjes over techniek gegeven in groep drie en groep vier van de basisschool. Die kinderen - heb het alsjeblieft niet in mijn bijzijn over ‘de kids’, u mag zelf invullen waarom - hebben (nog) geen mobiele apparaatjes. Zij worden (nog) niet afgeleid door app-jes en andere ‘social- media-ongein’. De hele les kon ik rekenen op hun aandacht en actieve deelname.
 
De moderne mens heeft het moeilijk om de technische ontwikkelingen bij te houden, dat kan ook niet anders. Techniek verandert revolutionair, de mens evolutionair. Of we dit nu willen of niet.
 
Multi-tasken schijnt een totaal onzinnige, maar vooral zwaar overschatte, competentie te zijn. Het constante wisselen tussen verschillende taken en werkzaamheden schaadt ons vermogen om geconcentreerd bezig te zijn.
Het schijnt zelfs zo te zijn dat de ‘multi-taskende mens’ het qua efficiëntie, effectiviteit en kwaliteit moet afleggen tegen de mens die zijn of haar taken bewust inplant, zich ten volle inzet op de desbetreffende taak, deze ongestoord volbrengt en zich daarna richt op de volgende taak. HRM, u bent gewaarschuwd, tuin er niet in!
 
Misschien wel een idee om onze draagbare apparaatjes niet meer mee te brengen in vergaderingen en trainingen. Net zoals de oudtante van een kennis van mij het georganiseerd heeft. Op het kastje in de hal achter de voordeur heeft zij een mandje staan. Je komt het huis niet in als je je mobiele telefoon niet in het mandje hebt gelegd. Wellicht een draconische maatregel, maar het kan behoorlijk ontnuchterend werken. Eindelijk weer eens een echt gesprek voeren met oprechte en onverdeelde aandacht voor elkaar.

Huib