Kannegieter
#Y-eren voor je geld

#Y-eren voor je geld

# Y-eren voor je geld
Al sinds de Middeleeuwen maken we ons druk om de nieuwe generatie. Er is een schrijven gevonden van ergens rond 1550 waarin een monnik, de gewone mens kon niet lezen en schrijven, zijn zorgen over de ‘jeugd van tegenwoordig’ aan het papier toevertrouwde. Niets nieuws en iedereen zal het herkennen. De strubbelingen met je eigen ouders over jouw muziek- en kledingkeuze en zo meer. Met lede ogen keken ze toe hoe je een eigen identiteit en een eigen stijl ontwikkelde.
 
Generaties hebben sinds enige jaren namen gekregen. Namen als ‘de verloren generatie’, ‘de patatgeneratie’, ‘de babyboomers’, ‘de generatie X’ en sinds kort de ‘generatie Y’. Zoals al onze voorgaande generaties maken wij ons ook druk over deze nieuwe generatie. Het lijkt wel of ze alleen maar plezier maken met hun virtuele vrienden en hun ogen vastgekleefd zijn aan hun smartphones, tablets en laptops. En deze zomer zie je ze in bosjes over straat zwerven op jacht naar beestjes. Om daar vervolgens met anderen mee te battelen om zodoende gyms over te nemen. Veel van mijn generatiegenoten schudden meewarig hun hoofd als je er met hen over praat. “Ze kijken helemaal niet uit wat ze doen en lopen klakkeloos achter hun toestel aan.” Als je wat nuance wilt aanbrengen, “Vroeger renden we ook achter een bal aan de straat op.”, dan weten ze altijd wel weer een gezochte tegenwerping te vinden. Gegrond of niet.
 
Het grappige is wel dat deze jongens en meisjes onze toekomst zijn. Dit zijn onze toekomstige collega’s, onze toekomstige werknemers. Veel van die toekomstige collega’s kiezen echter niet voor de industrie waar wij actief in zijn. En waarom is dat? Wellicht omdat we te weinig aansluiten bij hun belevingswereld.
 
Toevallig ken ik een paar van die Y-tjes van heel dichtbij. Ik heb er twee en zij hebben weer een heleboel vrienden, waar ze dagelijks contact mee hebben. Door het hele land heen, over heel de wereld en niet alleen de hoogst opgeleide. Ze zijn nu allemaal in de leeftijd dat ze de arbeidsmarkt opstromen of er zelfs al een paar jaar op actief zijn. Het is geweldig om te zien wat voor een dynamiek deze kinderen uitstralen. Barstensvol nieuwe ideeën en inzichten. Hoezo elke dag de hele dag op kantoor zitten? Dat werk kan ik ook vanaf huis doen of vanuit een koffietentje. Wifi, VPN-netje, remote desktopje, een flat white - zoek dat maar eens op - en klaar! Ik ga toch niet twee uur per dag reizen om mijn werk te doen. Ja, als het moet, maar moet het wel elke dag? En ze pakken niet de auto, ze nemen de trein. NS-Businesscard op zak, koptelefoon op, het liefst met noise-cancelation, laptopje aan en werken maar. Ja, tijdens het werk snapchatten ze, telefoneren doen ze nauwelijks, houden contact met collega’s, vrienden en kennissen - netwerken heet dat - ze kijken en luisteren naar blogs en volgen podcast - learning on the job.
 
Het mooie is dat hoef je ze niet op te leggen, dat doen ze gewoon, helemaal uit zichzelf. Het enig wat je moet doen is ze de vrijheid geven, ze laten werken op hun eigen manier en met hun eigen spullen die het beste passen bij wat ze doen en wie ze zijn, ze vertrouwen en faciliteren. Probeer ze niet in een corporate dwangbuis te wringen, want dan blijven ze echt niet lang en gaan ze opzoek naar een werkgever waar ze hun Y en hun kennis en vaardigheden wel kwijt kunnen. Of ze richten met een stel vrienden en vakgenoten gewoon een eigen bedrijf op en rennen je voorbij.
 
Huib